Heart of men – De kracht van mannen deel 2

In deze serie van drie gastbloggen kan je een verslag lezen over ‘Heart of Men’ een mannenworkshop georganiseerd door Ton van der Kroon en Jan Roelofs in Orval België. Deze week deel 2 uit de serie.

Delen is verbinden

Vuur

Pieter en ik bouwen het vuur. Ik stapel aanmaakhoutjes onder de balken die straks de stenen zullen dragen. Ik bedenk dat ik nog wat papier nodig heb voor de eerste vlammen en loop terug naar de kamer van Ton en mij om een krant te halen. Ook wel even fijn om even op mezelf te zijn bedenk ik me onderweg. Op de kamer tref ik Ton. Aarzelend vraagt hij hoe het gaat en ik voel de bui hangen. Ik ken Ton langer dan vandaag. En inderdaad: “het voelt voor hem niet goed”. Hij mist de openheid, de ruimte die er eerder wel was. We zijn teveel in het “doen” geschoten. “Ja ja, komt zeker doordat het jouw idee niet was”, denk ik vals. We praten er een beetje over heen en weer, en dan wordt duidelijk dat Ton niet van plan is mee de hut in te gaan. “Dan moeten we het er eerst naar samen over hebben”, zeg ik. “Als jij afhaakt is dat een signaal waar we iets mee moeten.” We spreken af dat we met de groep om half zes, nog voor het eten bij elkaar komen.

Als ik weer terugloop naar de zweethutplek ben ik vast van plan het vuur om vijf uur, zoals gepland, aan te steken. Het kan wel zijn dat Ton twijfels heeft, en het is goed om het daar even over te hebben, maar dat betekent nog niet dat het zweethutplan afgeblazen wordt. We moeten vandaag de zweethut in, anders krijgen we de dekens niet voor zondagmiddag weer droog en kunnen we de zaak niet naar behoren een opruimen zoals ik Luc heb beloofd. Om vijf uur gaat het vuur aan. Ton bekijkt het naar!

Vuurvogel

Maar met elke stap die ik dichter bij de zweethut kom, neemt mijn beslistheid af. Ik haat dat, maar ik ben ook eerlijk en kan er niet omheen. Toch maar even wachten met dat vuur, eerst maar in de zaal bij elkaar komen. Ik meen bij de mannen enige irritatie waar te nemen, maar okee. Met de talking stick hebben we het er over en we besluiten dat we nog niet klaar zijn om de hut in te gaan. Ik ben het er mee eens, ook omdat de keuken het eten al klaar heeft, en je eigenlijk niet moet eten voordat je de hut in gaat. Daar had ik even niet aan gedacht. Ik deel over Frans, raak ontroerd als ik zeg dat ik hem mis, en kondig aan dat ik op een later moment graag zijn stem zal laten horen met dat prachtige verhaal “De Monniken” dat ik op cd heb. Na mooie deelronde waar alles opnieuw weer op zijn plaats valt maken we staand een cirkel en sluiten af met een gigantisch hard geluid. De derde hoorn van de jongste Baba Yaga. We ontsnappen op de vuurvogel.

’s Avonds hangen we een beetje rond in de zaal. Niemand doet iets, ik zit erbij, erger me, maar weet ook niks. Dan bedenk ik me dat ik even naar de bron ga, daar ligt mijn ‘Pad van de man-sleutel’ nog op het houtblok, dat de eerste avond als soort altaar diende. Ik pak de sleutel, die de afgelopen twee dagen behoorlijk verroest is geraakt. Ik ga zitten op het bankje en kijk hoe het water uit de aarde tevoorschijn komt. Heerlijk om zo even alleen te zijn. Ik besef me dat dit de eerste keer is dat ik zoiets doe: tijdens ‘het programma” er even tussenuit gaan.

Als ik weer in de zaal terugkom heeft zich in het midden een kleine gespreksgroep geformeerd rond het thema: seks. Ik heb niet echt zin daar aan mee te doen en sta toe te kijken, als Gaetan bij me komt staan en zegt dat ik er wat eenzaam uitzie. Dat klopt wel, ja. We praten wat, ik vraag naar zijn werk, zijn huwelijk, zijn burnout. Andere mannen lopen een beetje verloren in de zaal rond, de een na de ander vertrekt. Tenslotte voegen we ons toch bij de gespreksgroep, ik doe enkele duiten in het zakje maar het gaat niet van harte. En dan is het gelukkig bedtijd. Heerlijk, slapen.

Volgende week het derde en laatste deel van dit avontuur.

Klik hier voor om meer artikelen te vinden van Moedige Mannen blog.