Heart of men – de kracht van mannen

In deze serie van drie gastbloggen kan je een verslag lezen over ‘Heart of Men’ een mannenworkshop georganiseerd door Ton van der Kroon en Jan Roelofs in Orval België.

De tranen stromen over mijn wangen en ik kijk de kring rond. Ik zie tien mannen die allemaal op hun manier geraakt zijn door wat ik net heb verteld. Jan met de baard – een van de vier Jannen in de groep – pakt de stok en zegt dat hij mijn kwetsbaarheid waardevoller vindt dan wat voor geweldige zweethut ook. Ik knik. Ja, hier gaat het om.

Delen is verbinden

Heart of Men

Waar gaat het om? Waar zijn we mee bezig? Die vragen stel ik me tijdens de eerste drie dagen van onze mannenvierdaagse “Heart of Men” vaak. Zo vaak dat ik me voorneem: dit nooit weer. Dit is de laatste keer dat ik hieraan meedoe. Dit moet ik niet meer willen: vier dagen met mannen samen, zonder programma, alleen maar met een talking stick. Mooi idee ja, om zo samen de leegte in te gaan, het gebied te betreden waar we het niet meer weten, alleen de man die de talking stick vasthoudt praat, de rest luistert. Van de vorige twee keer weet ik dat dat leidt tot momenten en gebeurtenissen die je werkelijk van tevoren niet kunt verzinnen, maar die achteraf toch een wonderlijke diepte en een magische samenhang blijken te hebben.

Ja, de vorige twee keer liep het goed af, maar dat is toch geen garantie? Deze keer is het moeras waar we in komen zo verstikkend modderig en zijn de suggesties om in actie te komen zo vruchteloos dat ik op zaterdagmorgen alle hoop opgeef. O ja, de trance dans met Gert was mooi, van Pieter leerde ik de Wim Hof ademhaling, met Wim deden we een soort opstelling waardoor zijn vader eindelijk van zijn nek af ging, tijdens de talking stick rondes werden er vele ontroerende en mooie dingen gedeeld, Jan de B. bracht ons in contact met de innerlijke cobra, individueel zijn er best mooie dingen gebeurd, maar het groepsproces slaat nergens op en gaat nergens heen.

Maiden Tsar

Ik heb echt mijn best wel gedaan. Op donderdag doe ik voor het eerste de suggestie om toe te werken naar een zweethut, die we met respect voor de Indiaanse traditie toch op onze eigen manier willen gaan invullen. Algemene instemming: ja, laten we dat gaan doen. Ik doe wat praktische voorbereidingen, maar voel nog niet dat dit inderdaad aan de orde is. Nou ja, zal wel komen, vrijdagavond, zaterdagavond?
Op donderdagmiddag doe ik nog iets anders wat ik al lang van plan was: ik vertel het verhaal van de Maiden Tsar. Een Russisch sprookje waar Robert Bly samen met Marion Woodman een prachtig boek over schreef. Ivan, de hoofdpersoon ontmoet in de Maiden Tsar (de vrouwelije tsaar, ofwel de vrouwelijke koning, een figuur die eigenlijk niet kan bestaan) het Goddelijke Vrouwelijke, maar valt vervolgens in slaap en vergeet haar weer. Na drie pogingen om hem wakker te maken vertrekt de Maiden Tsar en is het aan Ivan om haar liefde voor hem weer terug te vinden. Robert Bly koppelt dit aan de manier waarop we in onze samenleving met het Goddelijke Vrouwelijke omgaan: we zijn de Maiden Tsar al lang geleden vergeten, we zijn collectief diep in slaap.

Ook deze vierdaagse is voor mij weer een poging om mezelf en anderen wakker te schudden, maar hoe geboeid de groep ook naar het verhaal zit te luisteren, ik heb niet het gevoel dat het ‘pakt’. Maar wat verwacht ik dan ook? Ik ben zelf al jaren met dit verhaal bezig, en ontdek er steeds weer nieuwe aspecten in. Neem gefascineerd waar hoe het verhaal zich als het ware in mijn eigen leven ontvouwt. Deze mannen horen het nu voor het eerst. Dan mag ik toch wel een beetje geduld hebben?

Waardeloze, besluiteloze groep

Ja, dat geduld heb ik ook wel, althans, bij vlagen. Maar tien minuten later is het weer helemaal weg, en vind het allemaal maar een onuitstaanbaar slap zootje. Zo kom ik mijn eigen ongeduld, mijn dwingende kant, mijn niet-geworteld-zijn-in-mijn-vrouwelijke-bedding tegen. En vind dat onuitstaanbaar. Pieter zegt het onomwonden: hij vindt dit maar een waardeloze, besluiteloze groep. Aan tafel vertrouw ik hem toe dat ik dat zelf ook vind. Althans… voor een deel.

Dat deel blijft zijn kaarten zetten op de zweethut. Op vrijdagmiddag is het volgens mij zo ver: we gaan de hut opbouwen, het hout verzamelen, de stenen klaarleggen. Ton, met wie ik samen het initiatief voor Heart of Men nam, gaat even zijn eigen weg, zoals hij vanmorgen ook al deed. En ook Gert, het andere lid van ons voorbereidingsteam, heeft andere dingen te doen. Met z’n negenen duwen we de kar met dekens naar de zweethutplek. Mannen gaan het bos in om hout te verzamelen, ik zoek op de vuurplek geschikte stenen bij elkaar. Jan V, Pieter en ik bedekken het houten frame met dekens, Pieter controleert van binnen of de hut donker genoeg is.

Aan de ene kant vind ik het fijn dat we nu buiten zijn en concreet met iets bezig. Gistermiddag gingen we ook naar buiten, maar darden toen een beetje doelloos rond de grote eik. Ik vond het vreselijk, ook omdat ik me fysiek niet in staat voelde in de boom te klimmen, wat de helft van de groep wel deed. “En nu?” dacht ik steeds maar. “Wat gaan we nu doen? Wat is nu de volgende stap?” Geen idee. Het verlossende woord kwam van Ton die zei: “Ik heb zin in een kopje thee.” Ja, laten we thee gaan drinken! Je betreedt samen het onbekende, het zwarte gat, dat gebied waar je niet heen wil en dan is daar een kopje thee. Koekje erbij?

Doel

Nu hebben we gelukkig wel een doel, maar ondanks dat begin ik me al doende opnieuw een beetje unheimisch te voelen. Uiterlijk gezien is het zinnig, maar innerlijk voel ik me leeg, onthand. Alsof de energie in dit plan, die daarstraks in de zaal nog zo duidelijk voelbaar was, wegliep terwijl we de kar met dekens over het hobbelige pad voortduwden.

Het verhaal wordt vervolgd in de volgende blog…

Auteur: Jan Roelofs
Verslag mannenworkshop Heart of Men

Klik hier voor om meer artikelen te vinden van Moedige Mannen blog.